facebook_page_plugin

Wiara Religie

Wiara Nadzieja Miłośc

Kategoria: Wiara Nauka
Dodany przez: Super User
Utworzono: 22 listopad 2016
Liczba odwiedzin: 799
Wiara, Nadzieja, Miłość to podstawowe odczucia jakie żyją w człowieku. Mało kto wie,

że to imiona trzech sióstr, które żyły w II wieku n.e. Wiary (ros. Вера, łac. Fides), Nadziei (ros. Надежда, łac. Spes) i Miłości (ros. Любов, łac. Caritas); w koine, czyli z greckiego: Πίστις, Ἐλπὶς καὶ Ἀγάπη (Pistis, Elpis i Agape), męczennice chrześcijańskie zm. ok. 137, córki Zofii Rzymskiej, dziewice, święte prawosławne i katolickie.
Zofia, żyła pod koniec pierwszego wieku, była jedną ze znakomitszych pań rzymskich. Miała trzy córki, nadała im na chrzcie świętym imiona cnót chrześcijańskich: Wiary, Nadziei i Miłości, i wychowywała je jak najpobożniej. Tak matka jak i córki odznaczały się pięknością ciała i duszy, i w całym Rzymie były znane pomiędzy wiernymi z wielkiej świątobliwości. Panował podówczas cesarz Hadrian, zapamiętały obrońca zabobonów pogańskich i srogi prześladowca wyznawców Chrystusa, których coraz więcej przybywało.

Wiara, najstarsza z sióstr miała 12 lat, oraz jej młodsze siostry: Nadzieja i Miłość lat 9, zostały zamęczone, gdy ich matka odmówiła złożenia ofiary bogini Dianie. Dziewczynki podpalano, oblewano wrzącą smołą, kaleczono ostrymi przedmiotami oraz bito pałkami. Kiedy odkryto, że jeszcze żyją, zostały ścięte mieczem. Trzy dni później zmarła ich matka z żalu po utracie córek. Śmierć sióstr i ich matki nastąpiła w Rzymie.

W ikonografii Wiara, Nadzieja i Miłość przedstawiane są z reguły razem z matką, a w przypadku przedstawiania ich osobno, wyróżnia je przepaska z diademem. Młode dziewczęta trzymają w dłoniach krzyże. W sztuce zachodniej dziewczęta mają często korony na głowach lub miecze w dłoniach.
Wspomnienie liturgiczne sióstr, oraz ich matki św. Zofii, w Kościele prawosławnym obchodzone jest 17/30 września, tj. 30 września według kalendarza gregoriańskiego. Kościół katolicki wspomina święte, za Martyrologium Rzymskim, 1 sierpnia.

Wiara to nacechowane pewnością oczekiwanie rzeczy spodziewanych, oczywisty przejaw rzeczy realnych, choć nie widzianych” (Hebr. 11:1). Prawdziwa wiara to nie łatwowierność, czyli gotowość uwierzenia w coś bez przekonujących dowodów lub tylko dlatego, że chce się w to wierzyć. Prawdziwa wiara wymaga gruntownej, rzetelnej wiedzy, zapoznania się z dowodami oraz doceniania w głębi serca tego, na co one wskazują.
Dlatego Biblia mówi, że ‛wierzy się sercem’, chociaż prawdziwa wiara bez dokładnej wiedzy jest niemożliwa (Rzym. 10:10).
Jako powszechne zjawisko wiara bywa krytykowana z punktu widzenia nieweryfikowalności na płaszczyźnie nauk ścisłych, ale nawet naukowcy są jednomyślni, że dzięki religii i wierze której jest podstawą zwalcza złe zachowanie i promuje dobro. 
Wiara religijna – postawa osobowa różnie definiowana ze względu na to, iż jest jednym z najważniejszych i najbardziej
podstawowych ludzkich fenomenów.
Wśród postaw wiary rozróżnia się postawę „wierzę, że”, która jest pewnym przypuszczeniem, oraz „wierzę w”,
która jest mocnym przekonaniem o istnieniu jako prawdy absolutnej.
"Tak więc trwają wiara, nadzieja, miłość - te trzy z nich, zaś największą z nich jest miłość." (1 Kor 13,3)

Biblia, 1 List do Koryntian
Hymn o Miłości

1 Gdybym mówił językami ludzi i aniołów, a miłości bym nie miał, stałbym się jak miedź brzęcząca albo cymbał brzmiący.
2 Gdybym też miał dar prorokowania i znał wszystkie tajemnice, i posiadał wszelką wiedzę, i wszelką [możliwą] wiarę, tak iżbym góry przenosił, a miłości bym nie miał, byłbym niczym.
3 I gdybym rozdał na jałmużnę całą majętność moją, a ciało wystawił na spalenie, lecz miłości bym nie miał, nic bym nie zyskał.
4 Miłość cierpliwa jest, łaskawa jest. Miłość nie zazdrości, nie szuka poklasku, nie unosi się pychą;
5 nie dopuszcza się bezwstydu, nie szuka swego, nie unosi się gniewem, nie pamięta złego;
6 nie cieszy się z niesprawiedliwości, lecz współweseli się z prawdą.
7 Wszystko znosi, wszystkiemu wierzy, we wszystkim pokłada nadzieję, wszystko przetrzyma.
8 Miłość nigdy nie ustaje, [nie jest] jak proroctwa, które się skończą, albo jak dar języków, który zniknie, lub jak wiedza, której zabraknie.
9 Po części bowiem tylko poznajemy, po części prorokujemy.
10 Gdy zaś przyjdzie to, co jest doskonałe, zniknie to, co jest tylko częściowe.
11 Gdy byłem dzieckiem, mówiłem jak dziecko, czułem jak dziecko, myślałem jak dziecko. Kiedy zaś stałem się mężem, wyzbyłem się tego, co dziecięce.
12 Teraz widzimy jakby w zwierciadle, niejasno; wtedy zaś [zobaczymy] twarzą w twarz: Teraz poznaję po części, wtedy zaś poznam tak, jak i zostałem poznany.
13 Tak więc trwają wiara, nadzieja, miłość - te trzy: z nich zaś największa jest miłość.
 
 
Pytanie do artykułu

Komentarze

Theme Two

Zakupy

Single