facebook_page_plugin

Wiara Religie

Wielkanoc i obrzędy

Kategoria: Wiara Nauka
Dodany przez: Super User
Utworzono: 22 listopad 2016
Liczba odwiedzin: 788
Wielkanoc to najstarsze i najważniejsze święto chrześcijańskie upamiętniające zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa, obchodzone przez Kościoły chrześcijańskie wyznające Nicejskie Credo (325 r.).
W chrześcijaństwie wprawdzie każda niedziela jest pamiątką zmartwychwstania Chrystusa, ale Niedziela Zmartwychwstania jest z nich najbardziej uroczysta. Niedziela Wielkanocna rozpoczyna się już w sobotę po zachodzie słońca.
Wielkanoc, obchodzona jest przez kilka dni, jest Wielki Czwartek, Wielki Piątek, Sobota, Niedziela i Poniedziałek. Każdy dzień upamiętnia Śmierć i Zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa. Przeciętny chrześcijanin wyznania rzymsko-katolickiego nie zdaje sobie sprawy co każdy dzień oznacza. Ludzie zaganiani są i zajęci zakupami, zastawionym stołem i spotkaniami w gronie rodzinnym lub z przyjaciółmi. A przecież są to dni podczas których przede wszystkim powinniśmy przypomnieć sobie, co jest ich istotą. Śmierć, Zmartwychwstanie i Życie Wieczne jeśli będziemy żyć zgodnie z Dziesięcioma Przykazaniami, to wystarczy, bez kodeksu karnego z tysiącami paragragrafów.
Ostatnia Wieczerza
Podczas Ostatniej Wieczerzy Jezus ustanowił dwa sakramenty – Eucharystię słowami: Bierzcie i jedzcie z Tego wszyscy: to jest bowiem ciało moje, które za was będzie wydane. (Mt 26,26; Mk 14,22; Łk 22,19; 1Kor 11,24) oraz Bierzcie i pijcie z niego wszyscy: to jest bowiem kielich krwi mojej nowego i wiecznego przymierza, która za was i za wielu będzie wylana na odpuszczenie grzechów. To czyńcie na moją pamiątkę (Mt 26,27-28; Mk 14,24; Łk 22,20; 1Kor 11,25) oraz kapłaństwo przez nakaz czynienia tego samego, co on (To czyńcie na moją pamiątkę).
Wyznaczanie daty Wielkanocy
Podczas soboru nicejskiego w 325 roku ustalono, że będzie się ją obchodzić w pierwszą niedzielę po pierwszej wiosennej pełni Księżyca. Ta skomplikowana zasada jest w istocie przełożeniem na solarny w swej naturze kalendarz juliański konkretnej daty 14 nisan z religijnego kalendarza hebrajskiego, który jest kalendarzem lunarno-solarnym. Data 14 nisan wyznacza w kalendarzu hebrajskim początek święta Paschy, wokół którego działy się wydarzenia zbawcze. Wielkanoc jest więc świętem ruchomym: może wypaść najwcześniej 22 marca, zaś najpóźniej 25 kwietnia.
Pisanka, to zwyczajowa nazwa jaja (zwykle kurzego, ale także gęsiego czy kaczego) zdobionego różnymi technikami.Najstarsze pisanki pochodzą z terenów sumeryjskiej Mezopotamii. Zwyczaj malowania jajek znany był w czasach cesarstwa rzymskiego, wspominają o nim Owidiusz, Pliniusz Młodszy i Juwenalis. Na ziemiach polskich najstarsze pisanki, pochodzące z końca X wieku, odnaleziono podczas wykopalisk archeologicznych w pozostałościach grodu na opolskiej wyspie Ostrówek. Wzór rysowano na nich roztopionym woskiem, a następnie wkładano je do barwnika – łupin cebuli lub ochry, które nadawały im brunatnoczerwoną barwę. W procesie chrystianizacji pisankę włączono do elementów symboliki wielkanocnej. Obecnie pisanki wykonuje się przed Wielkanocą. Mają symbolizować rodzącą się do życia przyrodę, a w chrześcijaństwie dodatkowo nadzieję wynikającą z wiary w zmartwychwstanie Chrystusa.
Lany Poniedziałek, czyli Śmingus-Dyngus. Geneza ludowych zwyczajów obchodzonych w Poniedziałek Wielkanocny jest związana z praktykami Słowian, którzy czcili radość po odejściu zimy i przebudzeniu się wiosny. Śmigus i Dyngus przez długi czas były odrębnymi obyczajami.
Śmigus głównie polegał na symbolicznym biciu witkami wierzby lub palmami po nogach i oblewaniu się zimną wodą, co symbolizowało wiosenne oczyszczenie z brudu i chorób, a w późniejszym czasie także i z grzechu. Na Śmigus nałożył się zwyczaj dyngusowania (dyngowanie), dający możliwość wykupienia się pisankami od podwójnego lania. Po słowiańsku zwyczaj nazywał się włóczebny i polegał również na odwiedzaniu innych osób.
Dyngus wywodził się od wiosennego zwyczaju składania wzajemnych wizyt u znajomych i rodziny połączonych ze zwyczajowym poczęstunkiem, a także i podarunkiem, zaopatrzeniem w żywność na drogę. Był obchodzony w taki sam sposób jak zwyczaj wołoczebny. Słowianie uważali, że oblewanie się wodą miało sprzyjać płodności, dlatego oblewaniu podlegały przede wszystkim panny na wydaniu. Czynność oblewania była dla nich zdecydowanie ważniejsza, bowiem ta panna, której nie oblano bądź nie wychłostano, czuła się obrażona i zaniepokojona, gdyż oznaczało to brak zainteresowania ze strony miejscowych kawalerów i perspektywę staropanieństwa. Z kolei chłopiec który oblał lub wychłostał więcej dam mógł czuć większe szczęście i powodzenie w roku. Niegdyś dziewczęta miały prawo do rewanżu dopiero następnego dnia, we wtorek wielkanocny.
I tak zwyczaje pogańskie, ale słowiańskie wplotły się z wiarą i stały się tradycją, ostoją polskiej kultury symbolem Polskiej Rodziny, Polskiego Domu, symbolem Polskości. I nie należy patrzeć na to jak na symbole pogaństwa czy herezji bo związane to już jest ściśle i nierozerwalnie z polskim chrześcijaństwem.
Święta Wielkanocne i Bożonarodzeniowe są najpiękniejsze i najbardziej rodzinne właśnie w Polsce, i żadna inna religia nie oddaje hołdu rodzinie jako najważniejszej komórce życia (według Biblii też) . Zasiadając przy stole z rodziną powinniśmy pamiętać dlaczego i dzięki komu przy nim zasiadamy, w co tak naprawdę wierzymy.
 
Pytanie do artykułu

Komentarze

Theme Two

Zakupy

Single